Vervolg

Vervolg....(zie vorige blog) Het allermooiste zou zijn om daar eens te kijken, maar ik ben natuurlijk heel benieuwd naar mijn familie te ontmoeten. Er komt een heleboel bij kijken, dan alleen je koffers in pakken. Een goede voorbereiding is vereist om te weten hoe je als toerist zo fatsoenlijk mogelijk te reizen. Gelukkig hebben we genoeg bereidwillige mensen gevonden, die uit het zelfde dorpje komen die goed Engels kunnen.

Hoe ver zijn we nu? Toen ik de positieve DNA uitslag kreeg, dat het mijn biologische familie is, wilde ik er zo gauw mogenlijk heen. Alles opgeschreven in een schrift, zoals, onkosten, vliegtickets, hotels, taxi's, treinkaartjes, extra geld enz... zonk de moed wel een beetje in de schoenen. Maar met hulp van familie hebben we toch vorige week de tickets kunnen boeken. Nee, we gaan niet met z'n allen, dan was het dit jaar er nog niet van gekomen. Jelle (mijn man) en ik gaan eerst. We hopen er 2 hele weken er voor uit te trekken. 2 Weken zijn lang, zeker voor de kinderen die we achterlaten bij familie, maar anders zouden we in tijdnood komen te zitten. We moeten veel reizen. Onze vlieg uren klok staat al op voor de heenreis van Amsterdam naar Hyderabad op: 13.30 uur vliegen. Maar dan zijn we er nog niet. Van Hyderabad willen we per trein naar Ongole dat is + 7.30 uur. Daar hopen we anderhalve week te verblijven. We reizen vandaar op en neer met de trein naar het dichtst bijzijnde station, Tettu. En vanaf Tettu per taxi naar mijn geboorte dorpje (20 min rijden). Tel maar op alleen al de heenreis...meer dan 21 uur reizen, excl. de vertragingen. Zo zie je dat dit niet zonder enige voorbereidingen kan gedaan worden en als je nog wat wilt zien heb je echt die 2 weken wel nodig. Deze week zijn we bezig met het visum aanvragen. Een hoop papieren invullen. Gelukkig is ons paspoort net vorig jaar vernieuwd. En de inentingen hopen we van de week ook van ons lijstje af te strepen. Daarna kunnen we ons focussen op de inhoud van onze koffers.

Stukje herhaling

Koffie... De kinderen netjes de deur uitgewerkt te hebben en daarna alles weer netjes erbij staat/ligt (mocht er visite komen), de was/vaat machines draaien trakteer ik mezelf nu op een heerlijk bakje koffie. Een mooie gelegenheid om weer eens te bloggen. Op dit moment even geen zieke kinderen of man in huis. Het leek wel of we er niet afkwamen van de griep, het bleef maar rond hangen in huis, ondanks het ventileren. Het handwerken...ligt op geborgen in de kast. Even geen gebrei of gehaak. De komende weken/maanden staan in het teken van; India. Mijn vaste blog lees-sterren weten dat we bezig zijn met India. Het land van mijn herkomst. Ik ben geboren in de staat Andrah Pradesh.

Je kunt hier op dit kleine kaartje al zien dat India echt een groot land is. Zoals je ziet is Hyderabad de hoofstad van Andrah Pradesh, dan is AP weer onder verdeeld in 23 distrikten. Zelf kom ik uit het distrikt Prakasam, waarvan Ongole het hoofdkwartier is.

Om bij mijn dorpje te komen kun je de taxi of de trein nemen. Van Ongole volg je de zwarte helemaal tot aan beneden, daar kom je Tettu tegen. Tettu heeft een treinstation. Hier moet je verder met de taxi. Links en rechts heb je een weg. Als je rechts neemt ga je naar Ramayapatnam. Een plaats aan de kust uiteraard heeft deze ook een vuurtoren.

Vroeger was hier een Amerikaanse Zendingspost. De kerk staat er nog

Deze kerk wordt nog regelmatig bezocht door Indiërs maar ook door toeristen. Terug naar Tettu, ga je links dan rij je net zolang door tot je aan je rechterhand een weg in kunt slaan. Als je die uit rijd kom je eerst een paar huisjes tegen rij nog even iets door dan kom je uiteidelijk in mijn geboorte dorp. Als je op deze link klikt... kun je mee rijden naar mijn ini mini geboorte dorpje. (op mijn voorbeeld kan ik de link niet zien, mocht hij er echt niet opstaan bij het publiceren geef ik hem nog wel een keertje weer in het commentaar). Als een speld in een grote hooi berg. Maar na 36 jaar toch weten te vinden, mede dank zij wikimapia. Op wikimapia stond een keer een commentaar van een inwoner uit mijn dorpje.

Ik kon hem een mailtje sturen en zo ben ik in contact gekomen met de inwoners van mijn dorpje. Samen met mijn 2 Nederlandse broers zijn we er achter gekomen dat er toch een familie was die overeenkomsten hadden met mijn verhaal. wordt vervolgd... 'k Moet nodig aan de slag in de keuken, ze willen graag warm eten tussen de middag.

Stil staan en verder gaan

Het is alweer een poosje geleden dat ik weer wat op mijn weblog heb gezet. Het is me niet in de koude kleren gaan zitten, het terug vinden van mijn biologische familie. Helaas zijn mijn Indiase ouders beiden niet meer in leven. Daarom ben ik des te blijer dat er wel broers en een zus zijn. We hebben eens in de maand telefonisch contact met de broers en zus. In mijn vrije uurtjes ben ik me aan het verdiepen in de geschiedenis van het land, India. Tradities en gewoontes en de taal. Valt nog een hoop te leren. We weten nog niet wanneer de dag komt wanneer ik kan zeggen we gaan ze ontmoeten!! Ik beloof bij deze dat jullie één van de eerste zullen zijn die ik het vertel. ;) Al de tijd heb ik niet stil gezeten. Heb het quiltwerk in de kast opgeborgen, maar wel dat ik het zo kan oppakken. Het haakwerk ligt me wat lekkerder in de hand.

Naast het maken van een baretten ben ik begonnen aan een baby dekentje.

Nog een dagje hard door haken en hij is af.

Hoop wel weer wat vaker te bloggen. Hartelijke groet en een fijne dag/weekend, Sarita

Grote familie

Even op een rijtje gezet voor jullie.

Dit zijn mijn biologische broers.
(met hun vrouwen en er staan een aantal van hun kinderen en klein kinderen op, er waren er ook die ergens anders wonen en werken, dus niet iedereen staat er op)


Dit is mijn zus. Zij is de oudste van het gezin. Ze is getrouwd en heeft 3 kinderen en 5 achterklein kinderen. Dus ik ben al oud tante! En dat op mijn 36 levensjaar! Ik was nummer 6, de jongste van het gezin.


**** Dit zijn mijn Nederlandse broers ****

Danny met zijn gezin.

Niek en Jos met hun vrouwen.

Eindelijk zekerheid!

Voor degene die mij niet kennen (ik denk de meesten onder u).
36 jaar geleden ben ik samen met een ander kindje geadopteerd door Nederlandse ouders die op dat moment werkzaam waren in Zuid-India.





Over mijn familie was er heel weinig bekend, dus een zoektocht was toen onbegonnen werk. Het heeft me wel altijd bezig gehouden.

Nadat m'n broers (Danny, Niek en Jos) vorig jaar een bezoek in India hebben gebracht...weten we nu meer.
Ze hebben mijn geboorte dorpje bezocht. Ze hebben wat foto's achtergelaten en alles wat wij wisten gedeeld met de dorpelingen.

Mijn jongste broer Jos tussen de dorps bewonders.


Dit is RajaSekhar (de middelste) hij was bijna de enige die een beetje Engels kon spreken en verstaan. Hij wilde wel helpen met het verder zoeken naar familie van mij.
We kregen al gauw te horen dat er mensen waren die het verhaal herkenden. Ze hebben de mensen bij elkaar geroepen en zo kregen we al gauw een foto opgestuurd.



Deze 4(zittende) mannen zouden mijn broers zijn. Zij wisten wel dat er een zusje geboren was, maar wisten niet waar ze was gebleven. Mijn biologische vader had mij weggebracht omdat mijn moeder kort na mijn geboorte overleden was. Nu moesten we uit zoeken of zij de werkelijke broers zijn en dat kan alleen maar door DNA af te staan van beide kanten. Daar is wel een half jaartje mee heen gegaan. Uiteindelijk heeft mijn broer Danny afgelopen Februari 2012 hen ontmoet en hun DNA meegenomen naar Nederland en dat van mij erbij en opgestuurd naar een onderzoeks lab. Daar gingen 2 weken overheen. Vol spanning wachtend op het resultaat. En het wachten duurde niet zolang 2 weken. En ik kreeg per email de uitslag. Het was een hele mooie uitslag. Het zijn mijn biologische broers! Wij zijn ontzettend dankbaar en blij!



We hebben nu na 36 jaar zekerheid.
Wel zijn de beide ouders overleden. Ook heb ik ook nog een half zus. 3 broers hebben al klein kinderen en mijn zus is ook al oma. Er zijn ook nog ooms en tantes. We gaan nu hard sparen om zo spoedig mogelijk ze allemaal te ontmoeten.

Zo, nu kan ik weer mijn handwerken oppakken!